UNIVERZITETI, UNESCO, JAVNE LICNOSTI PODRSKA ZA TARU / ODBOJKASI IZ ATINE SVIM SRCEM ZA TARU – GLUMCI, PJEVACI, I NOVINARI POTPISUJU PETICIJU

Misija UNESCO-a Rijeka Tara

Misija UNESCO-a u Crnoj Gori šef misije Dr. Mechtild Rossler, šef Odjeljenja Centra za svjetsku baštinu UNESCO-a za Evropu i Sjevernu Ameriku, Dr. Giorgio Andrian, predstavnik UNESCO ROSTE ia Venecije, Marija Zupančić-Vičar, predstavnik IUCN International i Maja Žitković, predstavnik IUCN Regionalne kancelarije iz Beograda. Na fotografiji su i Jovan Ćirilov, Predsjednik UNESCO-ove Nacionalne komisije za Srbiju i Crnu Goru i profesor Božidar Ćurčić, Predsjedavajući MAB komiteta za Srbiju i Crnu Goru. Ministar ekologije u Vladi Crne Gore Boro Vučinić

podrska-biolosko-fakultet-beograd

Gora, Nedjelja, 22. August 2004. 1:20

Crna Gora – Odbojkaski Olimpijski tim SCG iz Atine porucio:Kao ljudi koji su svoj život posvetili sportu i zdravom životu rukovodeći se olimpijskim duhom dajemo svoj potpis i podršku akciji protiv bilo kakvog potapanja rijeke Tare.Zajednička želja svih nas je da naredne godine splavarimo netaknutom Tarom.U crnoj Gori potpisuju glumci i muzicari

Glumci Crnogorskog Narodnog Pozorista


Knez


Darko Ivanovic – Skočko


Rade Rapido


Abaz Beli Dzafic


Dragoljub Dusko Vukovic

Dragoljub Dusko Vukovic


Peticija u Podgorici


Podrska odbojkaskog Olimpijskog tima iz Atine

Podrska odbojkaskog Olimpijskog tima iz Atine


potpisi-iz-slovenije_necu baru hocu taru - ljubljana

Peticija u Ljubljani

———————————————————————
NECU BARU HOCU TARU
Postovani prijatelji,
kao urednik Ekoloskog magazina *Cekajuci vetar* Radio Beograda 2 sa
clanovima nase ekoloske redakcije i brojnom slusalackom publikom zadivljen
sam podrskom brojnih pojedinaca, drustava, organizacija da se spreci
ekocid nad dragom nam Tarom.
Kao najstariji ekoloski magazin na ovim prostorima u brojnim prilikama
nazalost, morali smo da dizemo glas u zastitu prirodne bastine. Cinimo to
i ovoga puta uz slogan nase emisije, star 21 godinu,
* COVEK JE JEDINO BICE KOJE SE SMEJE I JEDINA VRSTA KOJA JE SPOSOBNA DA
UNISTI ZIVOT PRIRODE* iskreno se nadamo da ce razum nadvladati zelju za
profitom i da cemo Taru ostaviti buducim generacijama bar onakvu kakva je sad.

Iskreno, Branislav Marinkov, urednik

———————————————————————–
NEĆU BARU, HOĆU TARU

Jedna lasta ne čini ne proljeće, ali ga barem navješćuje, pa se moja malenkost pridružuje vašoj akciji iskrenim pismom podrške Vašim inicijativama.

NIKAKO NE DAJTE TARU! Imate već sada veliku podršku, vjerujem da će se svi ekološki osviješteni, i uopće ljudi s trunku zdravog razuma izvan granica Crne Gore, pridružiti vašoj kampanji. Ako treba, potrudit ćemo se da «polude» i mediji svih susjednih zemalja. Vaša je peticija i deklaracija, uopće vaša akcija, SVIJETLI PRIMJER pokreta otpora prema svakome tko se dira u integralne prirodne ljepote i resurse. Podržavam najiskrenije vaše napore u borbi protiv zločina nad prirodnom baštinom, tim više što TARA spada u zaštićene spomenike kulture nad kojima je nedopustiv EKOCID kakav se može dogoditi ne ohlade li se vodeće usijane glave, koje bi KONAČNO trebale shvatiti da rade i protiv ZAKONA i protiv LJUDI i protiv PRIRODE!

Srdačan pozdrav,

Vesna Božanić Serdar, novinar NOVOG LISTA, dopisništvo Split

—————————————————————————-
Departmanu za biologiju i ekologiju Univerziteta u Novom Sadu -17 profesora, naucnih saradnika i 12 asistenta koji u kratkom pismu kažu: »Ovim putem izražavamo svoju podršku akciji o zaustavljanju realizacije plana o izgradnji hidroelektrane Buk-Bijela koja bi podigla nivo vode u kanjonu reke Tare. Duboko svesni ekoloških posledica koje bi jedna ovakva promena izazvala u ekosistemima u najlepšem i najvrednijem evropskom kanjonu, uvrštenom u svetsku prirodnu i kulturnu baštinu pod zaštitom UNESKO-a, ne možemo da ne izrazimo svoj protest protiv predloženog projekta.«

—————————————————————————

Biološki Fakultet u Beogradu – Nastavno naučno vijeće Biološkog fakulteta univerziteta u Beogradu koji posjeduje matičnost za oblast ekologije zaštite životne sredine, na svojoj 12. redovnoj sjednici održanoj 10 septembra 2004. na inicjativu prof.dr Ivice Radovića i prof.dr Velimira Stevanovića, šefova katedri za ekologiju i geografiju životinja i ekologiju i geografiju biljaka jednogasno je podržalo Deklaraciju o zaštiti rijeke Tare.

—————————————————————————-

Andrej Bušujev , diplomirani biolog sa Biološkog fakulteta Državnog univerziteta „Lomonosov“, Moskva i Nikolaj Pojarkov , saradnik Instituta problema ekologije i evolucije „Severcev“, Moskva – Jedan manji citat iz njihove analize mogućihi problema koji su nam dostavili 25.08.2004 godine:

“ Samo u kanjonu Tare, osim stotina vec otkrivenih endemicnih oblika, prije svega beskicmenjaka, postoje nebrojene vrste i podvrste koje su jos neistražene i nepoznate nauci, da ne govorimo o tome da je celokupna genetska raznovrsnost živog svijeta Crne Gore slabo proučena.”

—————————————————————————–

Univerzitet Umjetnosti iz Beograda: „ Izgradnjom hidrocentrale biće potopljen veliki dio kanjona rijeke Tare, koji predstavlja izuzetno prirodno bogatstvo, ne samo Crne Gore već i cijele Evrope. Zbog toga, Univerzitet umetnosti u Beogradu ulaže protest i zahtjeva hitno preispitivanje ove odluke”

—————————————————————————–

Svjetska turistička organizacije (WTO) :

„Ako se realizuje ovaj projekta (Buk – Bijela), Evropa i svijet izgubiće jedan od najljepših prirodnih resursa. Bila bi to ogromna šteta i sramota svih nas!“

Podrška istaknutih ličnosti iz Slovenije: preko 100 ekologa, naučnika, profesora, političara, glumaca inženjera, ljekara, pravnika, sociologa, slikara i drugih od kojih ću ovaj put izdvojiti prof. Janeza Kopača, ministara za ekologiju, prostor i energiju u vladi Republike Slovenije jer se njegova profesionalna obaveza posebno nadovezuje na ovu priču i daje joj težinu.

—————————————————————————–

MOUNTAIN WILDERNESS INTERNATIONAL: Organizacija, koju su osnovali prije svega svjetsko poznati vrhunski planinari (Reinhold Messner, Alberto Pinelli, Chris Bonnington i mnogi drugi), zauizima se prije svega za očuvanje prirodne baštine planina u svijetu, a ponajviše onih prjedela, koji su relativno netaknut i ljudskom rukom.
U njihovom pismu se navodi “Duboko smo potreseni saznanjem, da je kanjon Tare opet ugrožen!”

—————————————————————————–

Pismo podrške sprečavanju uništenja kanjona reke Tare izgradnjom hidrocentrale

Društvo »Vrelo« 23. novembra 2004. godine puni punih 16 godina od svog osnivanja i rada. Bez puno isticanja svojih aktivnosti samo kratko navodimo da je do sada održano preko 400 raznih predavanja, promocija, kurseva i slično. Ove godine je održana »IV izložba ekološke katastrofe« i »VII izložba ekoloških inovacija« i mnoge druge manifestacije . Pokretači smo proizvodnje Zdravstveno bezbedne hrane u Vojvodini još od 1988. godine. VRELo je dobitnik Republičkog priznanja »Zeleni list« za 1994. godinu , Novembarske povelje grada Novog Sada u 2003. godini (priznanja u rangu Oktobarske nagrade), Dobitnik »Maslinove grane« – ekološkog priznanja koje dodeluje emisija »Čekajući vetar« RTV Radio Beograd 2.

Odlukom Predsedništva VRELA od 18. novembra 2004. godine, a u ime više od 1.500 dosadašnjih članova – donešena je odluka da se NVO »Most« – nosiocu akcije sprečavanja uništenja reke Tare uputi pismo podrške, sa sledećim tekstom:

»SMATRAMO DA JE ZAŠTITA PRIRODE I PRIRODIH USLOVA ŽIVOTA PRVENSTVENA ULOGA SVAKOG ČOVEKA KOJI RAZMIŠLJA O SVOJOJ BUDUĆNOSTI I POTOMSTVU. ONA STOJI IZNAD SVIH SEBIČNIH MATERIJALNIH INTERESA – JER BOLESTI, ŽEĐ I GLAD, BEZ OBZIRA NA KOLIČINU NOVCA NE ZAOBILAZE NIJEDNOG POJEDINCA.

STOGA, VRELO VAM DAJE PODRŠKU ZA NASTAVAK NAPORA DA SE SPREČI UNIŠTENJE REKE TARE U VIDU OVOGA PISMA PODRŠKE, A SPREMNI SMO, AKO TO BUDE BILO POTREBNO, I DA U NOVO MSADU PREUZMEMO INICIJATIVU SAKUPLJANJA POTPISA I ORGANIZUJEMO PREDSTAVLJANJE PROBLEMA.

SA NADOM DA ĆE EKOLOŠKA DRŽAVA POTVRDITI SVOJ PODNASLOV,

Vrelo – Društvo za zdravu ishranu i zaštitu životne sredine – Novi Sad

Predsednik Društva Vrelo

Aleksandar Obrovski

U Novom Sadu, 19. novebra 2004.

————————————————————————

Izvod iz pisma sa 150 potpisa koji je stigao juce na adresu Mosta od PLANINARSKO SMUCARSKOG DRUSTVA ZELEZNICAR BEOGRAD
“Svesni nenadoknadivog gubitka koji bi nastao potapanjem KANJONA TARE,

Pridruzujemo se akciji “NECEMO BARU – HOCEMO TARU”
U ime svojih mnogobrojnih clanova , koji su imali srecu da se dive lepotama KANJONA TARE, podrzavamo napore da se spasi ova SVETSKA LEPOTICA od nepovratnog unistenja”.

NE DOZVOLIMO, DA OVU NEPONOVLJIVU LEPOTU UNISTI NASA GRAMZIVOST!

MISLIMO I NA BUDUCE GENERACIJE!

U prilogu vam saljemo potpise dela clanova naseg Drustva koji sun a sastanku podrzali ovu akciju.

S planinarskim pozdravom,

Beograd 23. novembar 2004

Predsednik

Krsto Zizic

KOMITET «ČOVJEK I BIOSFERA» (MAB)
Deklaracijao neodloženoj zaštiti kanjona rijeke Tare i njegove šire okoline
Utvrdjivanje zaštićenih regiona dugo vremena je podrazumijevalo samo cjelokupnu zaštitu i
«prenošenje» pojedinih djelova prirode budućim generacijama, dok je čitava preostala priroda
nemilosrdno eksploatisana i, često nepovratno, uništavana. U ovom trećem milenijumu
čovječanstvo je prestalo da razmišlja na ovakav način. danas očuvanje označava upravljanje,
uživanje i obnavljanje – ne skrivanje u tami izblijedjelih uspomena o svijetu kakav je nekad bio,
već neagresivno korišćenje nevjerovatne sposobnosti – tipične za našu vrstu – da djelujemo na
sredinu u kojoj živimo.
Još uvijek ima očuvane prirode u svijetu. U kanjonu rijeke Tare i na obližnjem masivu
Durmitora (Crna Gora, Srbija i Crna Gora), naprimjer, možemo i danas da se izgubimo u šumi, da
lutamo «kamenim morem» karsta, da se popnemo na najviše vrhove (još uvijek netaknute
ljudskom rukom) i da plivamo u glacijalnim jezerima. Ne zbog toga što čovjek još nije uspio da
kolonizuje svaki kutak naše planete, već zato što je shvatio da mora da očuva ono što nije moguće
povratiiti i za to je odredio pojedine regione u svijetu: nacionalne parkove, rezervate prirode i
zaštićene oblasti različitih tipova i nivoa značaja. Često se dešava da nacionalni park bude
osnovan da bi se zaštitio jedan fenomen, životinjska vrsta kojoj prijeti istrijebljenje ili,
jednostavno, ljepota izuzetnog predjela. No, svaki od ovih jedinstvenih aspekata mora biti
posmatran zajedno sa ostalim, pa često značaj zaštićene oblasti prevazilazi njene, često uske,
granice. Zajedničko im je to što su ih stvorili oni koji su jasno sagledali biološku raznovrsnost i
jedinstvenost baš takvog mjesta na Zemlji; raznovsnost koju je trebalo očuvati interakcijom
čitavog čovječanstva.
I drugi elementi, ne manje značajni, mogu uvećati vrijednost zaštićene oblasti. Prje svega,
turistički: tipičan efikasan park raspolaže svim strukturama za prihvatanje turista i pružanje
informacija. U njemu su takodje obezbijedjeni smještaj, od hotela do skromnih i običnih zaklona,
staze ili druge mogućnosti za kretanje po parku da bi se vidjeli najvažniji djelovi, posmatrala
fauna, botanički vrtovi, muzeji, ali i osoblje za kontrolu pratnju turista. U mnogim zemljama sa
razvijenom tradicijom u zaštiti životne sredine, godišnji broj posjeta nacionalnim parkovima
često je veći od ukupnog broja stanovnika te zemlje.
Imajući u vidu da značaj prirodne i kulturne baštine prevazilazi granice pojedinih zemalja,
150 zemalja člania UNESCO usvojilo je 1972. godine, Konvenciju o zaštiti svjetske kulturne i
prirodne baštine, poznatiju kao Konvenciju o svjetskoj baštini. Prema tome, i vlasti kao i lokalne
zajednice imaju sasvim odredjene potrebe, ali i apsolutnu odgovornost za potpunu zaštitu svih
takvih bogatstava, koja nemaju cijenu.
Na padinama Komova izvire vodotok koji se strpljivo, milionima godina, valja preko drevnih
stijena Crne Gore u dolinu. Taj tok je rijeka Tara, koja teče 150 kilometara od svog izvora do
gradića Šćepan-polja gdje se sastaje sa Pivom, stvarajući transbalkansku rijeku Drinu. Rijeka
Tara je izdubila brojne doline cijelim svojim tokom, ali njeno remek djelo je kanjon Tare čija je
najveća visinska razlika, mjereno od nivoa rijeke, 1.300 metara.
Duboke pećine i oštećenja podsjećaju na ruševina zatvora, na zamkove sa grudobranima i
utvrdjenim zidovima, ili na crkve sa zvonicima i šiljcima, niše i refugijume koji nude fantastične
prizore ljudskom oku. Kanjon Tare je, uistinu, jedno od svjetskih čuda.
Ova oblast predstavlja kolijevku mnogobrojnih civilizacija, prošlih i sadašnjih, od kojih je
svaka imala svoju viziju svijeta i prirode. Tragovi paleolitskog čovjeka miješaju se sa grobovima
iz bronzanog doba i sasvim drugačijim ostacima naselja Rimljana, Ilira i proto-Slovena, čija je
religija zahtijevala savršeni sklad sa silama prirode. Danas je neophodno artikulisati način
upravljanja sredinom u kanjonu Tare i njegovoj okolini i primjeniti sve mjere zaštite ovog
neprocjenjivog blaga.
Kanjon Tare je 1977. godine, uključen u UNESCO-ovu Listu svjetske baštine pod
pokroviteljstvom Programa «Čovjek i biosfera». U skladu sa tim, čitav sliv rijeke Tare i
Nacionalnog parka Durmitora proglašeni su svjetskom kulturnom i prirodnom baštinom 1980.
godine. U ovom zaštićenom području danas živi oko 24 hiljade ljudi. Sama rijeka Tara, sa preko
100 bukova i preko 100 izvora predstavlja dragulj nad draguljima na globalnom nivou. Čitavo
područje se odlikuje veoma izraženim biodiverzitetom, što govori o jedinstvenom autohtonom
razvoju genofonda od neprocjenjive vrijednosti.
Tokom 2004. godine, vlasti Crne Gore su postigle (oficijelni?) dogovor sa vlastima Bosne i
Hercegovine – Republike Srpske o izgradnji hidroelektrane «Buk Bijela» i «Srbinje – Foča».
Projektom je predvidjeno potapanje 12 km najljepšeg dijela kanjona Tare, čitavog kanjona rijeke
Pive i Nacionalnog parka «Sutjeska», čime bi se dramatično narušili geomorfološki, geološki,
klimatološki, pedološki, hidrološki i ekološki uslovi; drugim riječima, kanjon Tare i okolna
područja bi bili u najvećoj mjeri uništeni. Nepovratni poremećaji prirodne ravnoteže u
spomenutom prostoru doveli bi do čitave serije nepredvidljivih retrogradnih promjena u sistemu
južnih Dinarida u Crnoj Gori; ovo tim prije, što je po procjenama uglednih stručnjaka
neracionalno i opasno graditi velike hidroenergetske sisteme u zoni holokrasta, gdje pripada i
kanjon Tare sa okolinom.
Shodno projektu za izgradnju hidroelektrane «Buk Bijela», evidentno je da je ona udaljena 9
km od grada Foče, dok je hidroelektrana «Foča – Srbinje» udaljena oko 900 m od istoimenog
naselja. Jedinstveni sistem obje elektrane imao bi snagu od 505 MW i prosječnu godišnju
proizvodnju od oko 1400 GWh. Po sporazumu Crne Gore i BiH – Republike Srpske, svega jedna
trećina energije i snage pripadala bi Crnoj Gori uprkos tome što se gotovo sva energija na profilu
«Buk Bijela» stvara na teritoriji Crne Gore.
Ekološki, eventualnom izgradnjom navedenog hidroenergetskog sistema (gornja kota na 500
m nadmorske visine) bio bi devastiran čitav zaštićeni region sa svojom širom okolinom;
bezbjedonosno, mogla bi biti ugrožena sva područja nizvodno od «Buk Bijele», a naročito slivna
područja rijeka Drine, Save i Dunava.
Na osnovu svega iznijetog, Nacionalna Komisija Srbije i Crne Gore i njen Komitet «Čovjek i
biosfera», na osnovu mnogobrojnih konsultacija sa kompetentnim i svjetski priznatim
stručnjacima naročito ističu:

  • Ne preporučuje se izgradja hidroenergetskog sistema «Buk Bijela», jer bi takva aktivnost
    dovela do nesagledive ekološke devastacije kanjona Tare i Nacionalnog parka «Durmitor» (i
    oblasti koje gravitiraju zaštićenom regionu), a bezbjedonosno i do mogućih dramatičnih
    poremećaja u zoni nizvodno od tog hidrosistema (slivovi Pive, Drine, Save i Dunava). Kanjon
    Tare, dakle mora se u potpunosti zaštiti od svakog neadekvatnog ponašanja koje ne poštuje
    medjunarodno priznate normative i standarde.
    Po shvatanju Nacionalne Komisije Srbije i Crne Gore za saradnju sa UNESCO i njenog
    Komiteta «Čovjek i biosfera», moraju se učiniti svi mogući napori u pravcu široke edukacije o
    isključivo namjenskom korišćenju prostora i prirodnih resursa i utvrdjivanja Strategije održivog
    razvoja Kanjona Tare i susjednih oblasti.
  • S obzirom da je obližnja HE «Piva» (takodje u Crnoj Gori) svojevremeno gradjena kao
    vršena elektrana za energetski sistem ranije Jugoslavije (pri čemu vršna energija u sistemu vrijedi
    3-10 puta više no van sistema), predlažemo da se države – nasljednice SFRJ diplomatskim putem
    dogovore o uvodjenju HE «Piva» u postojeći zajednički energetski sistem; tim bi sve potrebe
    Crne Gore za električnom energijom bile višestruko ispunjene, i to samo kroz energetske efekte
    HE «Piva». Ukoliko bi ovim dogovorom bile obuhvaćene i države čitavog regiona jugoistične
    Evrope, uveliko bi bilo olakšano rješenje problema elektroenergetskih potreba Crne Gore.
    U tom smislu, neophodno je takodje da se izvrši priprema i realizacija objekata i prenosne
    mreže na Evropsku sinhornu zonu, jer je to osnovni preduslov snabdijevanja Crne Gore
    potrebnom količinom električne energije.
    Neobično cijenimo zainteresovanost i pomoć UNESCO-a i UNESCO-ROSTE u očuvanju
    svjetske baštine na teritoriji Srbije i Crne Gore.
    Komitet «Čovjek i biosfera» Nacionalne Komisije Srbije i Crne Gore za saradnju sa
    UNESCO-m još jednom izražava svoju punu zainteresovanost i spremnost da svojim stručnim,
    naučnim i edukativnim potencijalima pomogne svim zainteresovanim institucijama, nevladnim
    organizacijama i lokalnoj zajednici u smislu razrješenja nastalog problema, a sve u funkciji
    preporuka i mišljenja UNESCO-a.
    U Beogradu, 09.11.2004. Predsjednik
    Komiteta «Čovjek i biosfera» Nacionalne
    Komisije Srbije i Crne Gore za saradnju sa
    UNESCO-om
    Prof.dr Božidar Ćurčić

Jedinstvena raznolikost predela i zivog sveta Dinarida formirana je u toku miliona godina; ovaj planinski vijenac sluzio je kao karika izmedju Centralne Evrope, Mediterana i Bliskog Istoka, i zato se njegove juzne padine, na kojima se nalaze NP “Durmitor” i rijeka Tara odlikuju maksimalnim diverzitetom geoloskih, pejzaznih i faunistickih elemenata.

Savremeni izgled Durmitora i basena Tare formiran je u toku Virma i Risa, poslednja dva ledena doba. Kada je citavu Evropu pokrivao ledeni stit, na teritoriji danasnje Crne Gore obrazovana su mnogobrojna zasticena mesta, ili refugijumi, u kojima je zivi svijet nasao skroviste od glecera i ostao nepromijenjen do danasnjih dana. Ove vrste ne samo da su prezivjele, nego je u svakom refugijumu tekao samostalni razvoj flore i faune, sto je dovelo do neverovatne raznolikosti morfoloskih i genetickih oblika i rasa. Zato su mnoge od biljnih i zivotinjskih vrsta Crne Gore balkanski endemiti uskog areala, sto znaci da se ne mogu naci nigdje u svijetu osim Balkana, a cesto su ogranicene samo na podrucje Crne Gore ili su cak strogo vezane za jedan jedini kanjon, dolinu, jezero, planinu…

Ovo jedinstveno bogatstvo izuzetno je tesko zastititi u uslovima savremenog svijeta i sacuvati za nase potomstvo, prije svega zato sto zastita zahtjeva poznavanje onoga sto stitimo. Samo u kanjonu Tare, osim stotina vec otkrivenih endemicnih oblika, prije svega beskicmenjaka, postoje nebrojene vrste i podvrste koje su jos neistrazene i nepoznate nauci, da ne govorimo o tome da je celokupna genetska raznovrsnost zivog svijeta Crne Gore slabo proucena.

Podizanjem nivoa vode u kanjonu bice nepovratno izgubljeni mnogobrojne jedinstvene zajednice vlaznih listopadnih suma, potoka i bukova, stanista desetina i stotina rijetkih vrsta i podvrsta beskicmenjaka i kicmenjaka. Od rijetkih i endemicnih vodozemaca i gmizavaca ovdje zivi 17 vrsta gustera, 16 vrsta zmija, 9 vrsta zaba, 6 vrsta dazdevnjaka i tritona, zatim preko 130 rijetkih i ugrozenih vrsta ptica; tu su i vukovi (Canis lupus), medvjedi (Ursus arctos), divokoze (Rupicapra rupicapra)

Formiranje akumulacionog jezera HE “Buk Bijela” ne samo da bi fizicki izmijenilo veliki dio kanjona nego bi poremetilo i mikroklimu u regionu, kao sto se vec dogodilo izgradnjom HE “Piva”. Prije potapanja Pive na Durmitoru i u okolini redovno su se mogle posmatrati desetine beloglavih supova (Gyps fulvus), to je nasa najveca i najatraktivnija ptica sa rasponom krila oko 2,7 m kojoj su za jedrenje neophodni termali – stubovi uzlazeceg toplog vazduha koji se formiraju iznad kanjona. Poslije izgradnje hidroelektrane velika otvorena vodena povrsina Pivskog jezera uticala je na promjenu rezima strujanja vazduha i prekid termala zbog cega su beloglavi supovi skoro sasvim nestali sa podrucja Durmitora. Ista sudbina zadesila bi i stotine drugih predstavnika biljnog I zivotinjskog svijeta, kako u samom kanjonu, tako i u masivu Durmitora, uz nepopravljive posledice koje je danas tesko procijeniti.

Andrej Bušujev, diplomirani biolog, Biološki fakultet Državnog univerziteta „Lomonosov“, Moskva

Nikolaj Pojarkov, saradnik Instituta problema ekologije i evolucije „Severcev“, Moskva

Kanal MOST-a

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: